***

ერთი წუთით ვიგრძენი, რომ დამამარცხა..
მერე თავი ავწიე და ჩემ თავს თვალებში ჩავხედე..
გამეცინა ჩემს ნათქვამზე..
ნერვები მითრთოდა და მაინც მივდიოდი წინ..
ცრემლებს ისევ არ ვაძლევდი გადმოსვლის საშუალებას..
მციოდა..
სიგარეტის კვამლი და სიცივის ორთქლი ერთმანეთში ირეოდა..
მივდიოდი ნელი ნაბიჯით და ჩემი ქუდი ვერ გრძნობდა სისველეს..
სველი თმით გავედი სახლიდან..
დავაკაკუნე პირველ კარზე..
შავგვრემანი გოგო, კურნოსა ცხვირით, ხშირი წარბებითა და ოდნავ გამოწეული ყბით..
-გამარჯობა, მე თქვენ დედა მოგიტყანით..
-ვიცი- მიპასუხა და კარი მომიხურა..
გზა გავაგრძელე.. მივადექი მეორე კარს..
-თავს მიხედე ჩემო, მე ის მიყვარს..
-ვიცი-მიპასუხა და კარი მომიხურა..
მივადექი მესამე 4თვიან კარს..
-გამარჯობა, მე გეთამაშებოდი..
-ვიცი-კარი მომიხურა..
გავაგრძელე გზა..
სასიარულო კიდევ ბევრი იყო..
სიგარეტის კოლოფი ცარიელდებოდა და აქ ვგრძნობდი ჩემს აღსასრულს..
ორი წელი ვიარე..
ორი წლის მანძილზე ვიწმენდდი ცრემლებს..
ვწურავდი ნერვებს..
ვაწითლებდი ასანთის ღერებს
ვაცარიელებდი კოლოფებს
და ვსუნთქავდი დღეგამოშვებით..
რამდენიმე ნაბიჯი რომ გადავდგი..
ცრემლი აღარ მოდიოდა..
ნერვებიც მშრალი იდო ადგილზე..
აღარც ასანთის ღერები მესაჭიროებოდა,
სუნთქვაც ყოველდღე დავიწყე..
მეოთხე წითელი კარი
და კვლავ "ამ მომენტისათვის აბონენტი მიუწვდომელია, დარეკეთ მოგვიანებით."