ნაბახუსევზე..

ნაბახუსევზე მგზავრობისას
ჩამესმოდა ფუმფულას სიცილი, რომელსაც ეძინა..
ვატოს ლაპარაკი, რომელიც ჩვენთან ერთად არ მგზავრობდა..
ვგრძნობდი შენს ხელს ჩემს მკლავთან
შენი სახის სიახლოვეს ჩემს ღაწვთან..
მე კი უბრალოდ თვალები გავახილე და ვიგრძენი როგორ მედებოდა მგზავრის ჯინსები მხარზე..
რით შეიძლება ჰგავდეს ჯინსი შენი სახის ნაკვთებს?
ჯინსი შეიძლება იყოს უხეში, გამძლე, უბრალოდ ცივი..
ეს ის სამი თვისებაა, რომელიც არამხოლოდ შენი სახის ნაკვთებს,
მთელ შენს პიროვნებას უთანაგრძნობს..

იცი?
სინამდვილეში არასდროს მჯეროდა,
როცა მეუბნებოდი, რომ ყველაზე ძალიან გიყვარდი..
მე უბრალოდ ვაჯერებდი ჩემ თავს,
რომ შენც ისევე გიყვარდი, როგორც მე..
ვერც კი ვხვდებოდი, რომ ეს უბრალოდ
ზრდილობის გამო ნათქვამ გამარჯობას ჰგავდა..

სამწუხაროა..
გეტყვი ამ სიტყვას, ჩემო ღვთაებავ..
როდესაც მეტყვი რომ მე და ნანუკა ერთნაირად გიყვარვართ..
სამწუხაროა, ჩემო ღვთაებავ,
რომ ნანუკა შენი უცვლელი ღვიძლია,
ის გოგონა კი, რომელსაც მის გვერდით აყენებდი,
შენი უბრალო თანამგზავრია..
ერთადერთი, რის სათხოვნელადაც შენთან მომესვლება ის არის,
რომ არასდროს, არასდროს არავინ შეადარო შენს დას..
მისნაირად ვერც ვერავის შეიყვარებ,
სამწუხაროა, რომ აქეთ შეგიყვარეს..

როგორ აგიხსნა ჩემი ტკივილი,
ეს ჰომ შენი თვალით დაინახე..
საქმე ტკივილში არ არის, საქმე იმაშია,
რომ შენ ეს მხოლოდ დაინახე და მეტი არაფერი..
ალბათ გაინტერესებდა, რა დონემდე შეგეძლო მიგეყვანა შენი საყვარელი ადამიანი..
რა შეიძლებოდა დამართნოდა კონკრეტულ სიტუაციაში,
რა შეეძლო გაეკეთებინა შენთვის..

სამწუხაროა..
გეტყვი ამ სიტყვას ჩემო ღვთაებავ..
მე მართლა ვნანობ ასე რომ მიყვარხარ..
სამწუხაროა, რომ გრძნობას ისე ვერ წარვმართავ,
როგორც ეს შენნაირ ნიჭიერ ადამიანებს გამოსდით..
ყველაფრის შემოტრიალება შემიძლია ჩემ სასარგებლოდ, ოღონდ არა გრძნობების..
ეს ჩემს ცხოვრებაში ის პირველი სიყვარულია,
რომელიც სინანულით არის სავსე..
ის სიყვარული, რომელსაც ბევრი იმსახურებს, ოღონდ არა შენ..
ჰო, შენ არ იმსახურებ ჩემს სიყვარულს,
როგორც მე იმ წოდებას, რომელსაც უბრალოდ ჰაერზე გასროლილი სიტყვების დანიშნულებას ანიჭებ..
არ ღირს ჩემთვის იმის გამეორება, რომ გიყვარვარ..
მე ყველაფერს საქმით ვხედავ, ჩემო ღვთაებავ..

სამწუხაროა..
რომ ისევ ისე მიყვარხარ..
სამწუხაროა, რომ ვერ შევცვლი აქ ვერაფერს..
სამწუხაროა, რომ ვეღარ შევიგრძნობ ჩემად შენს სევდანარევ,
თაფლისფერ თვალებს..
სამწუხაროა ალბათ შენთვის,
რომ აღარ გაგიღიმებ მე შენ თვალებით,
შენ ჰომ ღიმილი შეგიყვარდა მხოლოდ ჩემში..

სამწუხაროა..
რომ საპატიებლად ვიხდი საქმეს..
მაპატიე, რომ ნაბახუსევზე უშენოდ ვიმგზავრე დღეს..

ჩემო ღვთაებავ..
მაპატიე..
რომ ნაბახუსევზე
კიდევ ბევრჯერ და უსასრულოდ ვიმგზავრებ
შენ გარეშე...

ჩემო ღვთაებავ..

ჩემო ღვთაება..
მიყვარხარ..
როგორ მიყვარხარ..

ე, გახსოვს ჩვენი პირველი დღე უნივერსიტეტში?
მე პირველი დღიდან მახსოვხარ, ფუმფოსთან ერთად რომ შემოხვედი..
203-ე აუდიტორიაში მე-3 რიგის 1-ლ მერხზე დაჯექი..
გახსოვს აკადემიური წერის 1-ლი ლექცია?
ნაცრისფერ მასაში წითელი აზრი შემოიტანე და მთელი ნაცრისფერი ჯგუფი შენ შეგდგა..
აი იმ დღიდან გამოგარჩიე..
მაშინ მივხვდი, რომ შენც ჩემნაირი ფერადი იყავი, ჩვენნაირი..
ზუსტად ისეთი, როგორებიც მე და ანი ვართ..
გახსოვს ინფორმატიკის 1-ლი ლექცია?
ბატონი გივი გვარებს კითხულობდა..
დარბაზში მე, შენ და ანი ბოლო სკამებზე ვისხედით და ყველას გვარზე სიცილით ვიხეოდით,
მაშინ საერთოდ არ გიცნობდი..
იცი ანის პირველად რა ვუთხარი შენზე?
რა კარგი ბიჭია, ლ-ებს რომ არ ურტყამდეს-მეთქი))
ერთადერთი ნაცრისფერი ნაწილი შენში ენა იყო, რომელსაც დიდი "ლ" ეწერა..))

მერე ნელ-ნელა დროც გავიდა..
და ლექციებზე ფუმფოსთან კი არა, ჩემთან ერთად შემოდიოდი ხოლმე..
203-ე აუდიტორიაში 1-ლი რიგის ბოლო მერხებს ვიკავებდით..
აკადემიური წერის ლექციაზე ერთად ვიბრძოდით ნაცრისფერ მოედანზე ისეთი თემების ირგვლივ,
როგორიც მაგალითად ქალიშვილობის ინსტიტუტია..
ლ-ებს რაც შეეხება, ჩემი დიდი დაცინვის შედეგად, ეგეც გამოასწორე..
"მიზანი ამართლებს საშუალებას"..
რა მნიშვნელობა აქვს რა ხერხით დაგეხმარე ამის გამოსწორებაში, რაც მთავარია, ჰომ გამოასწორე..
ასე ვასწორებდით ერთმანეთს მთელი ამ წლის მანძილზე..
და ეს წელი ჩემთვის ისე იყო, თითქოს მთელი ცხოვრება ვიბრძოდით ერთად ამ "ჭკვიანების საგიჟეთში.."
და იცი?! ერთადერთი, რაც არ შეგვიცვლია, ინფორმატიკის ლექცია იყო..
ისე ვისხედით და შევდიოდით ერთად ყოველ ლექციაზე, როგორც სულ პირველზე, საერთოდ რომ არ გიცნობდი..

რამდენი მეგობარი გვყავს, როგორ გვიყვარს ისინი..
მაგრამ შენ ყოველთვის იყავი და იქნები ჩემთვის ერთადერთი..
ჩემი ერთადერთი უფროსი ძმა, რომელიც არასდროს მყოლია..
თუმცა კი მყავს მამის მხირდან ლევად უმცროსი ძმა, მაგრამ, როგორც აღვნიშნე,
შენ ჩემი ერთადერთი ძმა ხარ, რომელიც არასდროს მყოლია..

ძალიან ცოტა მყავს გარშემო ისეთი, რომელიც მენატრება ხოლმე..
როდესაც ოპერაცია გავიკეთე, ბევრმა მნახა, თუმცა რამდენიმეს არც ვუნახივარ..
და დამიჯერე, შენ ერთადერთი იყავი იმ უნახავთა შორის, რომლის სანახავადაც წუთებს ვითვლიდი..
აი მაშინ, რეპეტიციაზე რომ ვიჯექი და გელოდებოდით..
ვეღარ ვითმენდი, იმდენად მინდოდა შენი ნახვა..
სიგიჟემდე, გაგიჟებამდე.. ზუსტად ისე, როგორც მიყვარხარ..
და იცი, ვერც კი ვადარებ ვერაფერს შენს თვალებს, როცა დამინახე..
ერთადერთი რაც მახსოვს, გუგები რომ გაგიფართოვდა ის იყო..


ოპერაციას რომ ვიკეთებდი, მკითხეს, შენთვის პირველი ოპერაციააო?
მე ვუპასუხე კი-მეთქი..
და დღეს უკვე მე მეორე ოპერაცია გავიკეთე..
რომელიც იმაზე ბევრად მეტად მტკიოდა, ვიდრე ეს ნაკერები..
კიდევ დიდხანს, თუნდაც უსასრულოდ ვიქნებოდი იმ საშინელი ფაფების დიეტაზე,
ოღონდ დღეს ესეთი არ მენახე..
ოღონდ ეს არ მომხდარიყო..
საქმე კამათში არ იყო, საქმე შენს ნერვებში არ იყო..
საქმე შენს პიროვნებაში იყო..
ეს იყავი შენ და არა ვიღაც სხვა..
შენ ჩემთვის ძმაზე მეტი ხარ..
უბრალოდ ადრე იდეალური მეგონე და მავიწყდებოდა
ერთი არც ისე პატარა დეტალი, რომ იდეალური არავინაა..
ეს დეტალი მაშინ გამახსენდა, როდესაც შენი წითელი სახე დავინახე..
როდესაც ვიგრძენი როგორ დაიწყო ბოღმამ ყელში ტრიალი და როგორ ცდილობდა თვალებიდან ამოხეთქვას..
ეხლაც ტრიალებს.. მთელი დღე გავიდა და ისევ ბრუნავს, ნერვებისმომშლელად, ნელა, როგორც დედამიწა..
და მეც ვბრუნავ, როგორც ამ დედამიწის ნაწილი..


ჩემო ღვთაებავ..
მიყვარხარ..
და თან როგორ...

მე უბრალოდ მინდოდა მეთქვა..

მე უბრალოდ მინდოდა მეთქვა,
რომ სევდა არ ასოცირდება ტკივილთან..
მე მინდოდა მევლო თეთრ, წვრილ ბილიკზე,
დავესველებინე წვიმის ნამს..
და..
დამევიწყებინა ყველა და ყველაფერი..
ირგვლივ..
ყველაფერი...
ჩემი შავი, გრძელი კაბა დამევიწყებინა,
რომელიც სულაც არ უხდება ამ თეთრ ბილიკს..
ტკივილი მოაქვს, ტკივილი..
ტკივილი სხვადასხვაგვარი არსებობს..
მუცლის ტკივილი, თავის ტკივილი, კბილის ტკივილი, ყურის ტკივილი..
შენი გაფანტული სიტყვებით გამოწვეული ტკივილი..
შენი ტკივილი, რომელიც მე მტკივა..
იცი, დღეს ბატონმა ლევანმა საკურსო ნაშრომები დაგვირიგა..
მკაცრად გაგვაფრთხილა, არ იპლაგიატოთ, ნაშრომს გაგინულებთო..
ზუსტად ისე, როგორც ჩემი სიტყვები ნულდება შენში, ყოველი საუბრისას..
მე ჰომ პლაგიატი ვარ, შენთვის პლაგიატი..
რატომ? ალბათ ბევრი ამბობს იმ სიტყვებს, რომლებსაც მე..
მაგრამ მე ჰომ ერთადერთი ვარ..
ერთადერთი შენთვის კი არა, ან ნებისმიერი სხვა ადამიანისთვის..
უბრალოდ ერთადერთი..
არ არსებობს ჩემი მსგავსი, ჩემი კლონი ჯერ არ შეუქმნიათ..
მე ის ერთადერთი ვარ, რომელზე ეგოისტი არსებაც არ არსებობს..
ის ერთადერთი, რომლის გარდაც ვერავინ გაგიკეთებს იმ ყოველივეს, რასაც მე გიკეთებ, ყველანაირი გაგებით..
საყვარელო..
პატარავ..
მე ის ერთადერთი ვარ, რომელიც შენს შუქჩრდილად არის ქცეული..
თან დაგყვება, სადაც არ უნდა წახვიდე..
ჩუმად მოგყვება..
თავისი შავი კაბით..
შენს ნაფეხურებს მოყვება და იმახსოვრებს ყოველ ნაბიჯს,
გულში იბეჭდავს და მუდამ თან ატარებს..
სულ მასთან არის, ზუსტად ისევე, როგორც საწყალი (მაპატიე ამ გამოთქმისთვის)
გიორგი რუსთაველის თეატრის 1-ლი რიგის მე-13 სკამთან..
შეამოწმე, შენ მას აუცილებლად შეამჩნევ..
ზუსტად ისე ვიბეჭდავ გულში შენს ნაფეხურებს და სულ მასთან ერთად ვარ,
როგორც ის პატარა ბიჭი არ შორდება თავის ლოთ მამას, რომელიც დღეს ავტობუსში შემხვდა..
მიუხედავად იმისა, რომ არყის სუნად ყარდა, ბავშვი ითმენდა ამას და სიყვარულით შესციცინებდა თვალებში, ეთამაშებოდა..
მეც გითმენ..
შენც ასევე ყარხარ ბოღმის სუნად..
მე რომ არ დამიმსახურებია იმ ბოღმის,
თუმცა არც იმ პატარა ბავშვს დაუმსახურებია არაყი..
როგორ უსუსურად ვხატავ ჩემ თავს არა? პატარა, უმწეო ბავშვს ვედრები..
არ დაიჯეროთ, ისედაც ვიცოდი, რომ არ დაიჯერებდით..
რა აზრი ჰქონდა ამის თქმას, მაინც არ დაიჯერებდით..
არ დაიჯერებდით, რომ მე მუდამ ვფიქრობ თქვენზე..
არ დაიჯერებდით, რომ მე მენატრებით..
არც იმას დაიჯერებდით, რომ თეთრ, ვიწრო ბილიკზე
მე თქვენს ნაფეხურს მოვყვებოდი,
რომელიც ზღვისკენ მიდიოდა..
ზღვიიისკენ...
თეეეეთრი ზღვიიიიიიიისკენ...
ჩვეეენ გავფრინდებით..
და შენ დაიჯერებ, რომ მე მინდოდა მეთქვა, სევდა არ ასოცირდება ტკივილთან..
დაიჯერებ, რომ მე უბრალოდ მინდოდა გამემიჯნა ფიქრი ქმედებისაგან...........