დრო გადის და..

დრო გადის და..
დრო გადის და იმასშვებით რა დროთა განმავლობაში..
სირდებით, რაც ასაკი გემატებათ..
ტიპებმა ლიჟბი გამოგიყენონ, დალშე პოხუი..
მაგარია ე))
მეც მინდა ესეთი ცხოვრება..
მინდა პა ბალშომუ მეკიდოთ ყველა, ერთ დიდ ნაცრისფერ ქვაბში მოგხარშოთ..
და რომ დაძველდებით, ნაგავში გადაგყაროთ, სადაც თქვენთვის ადგილი ყოველთვის მოიძებნება..
მე ჰომ ნაგავში გიპოვეთ და ჩემად აღგიქვით..
და თქვენ..
თქვენ პირში მეფერებოდით, არც კი მითხარით, რომ ეს ნაგავია მაკო,
ნაგავი ცუდია,
ნაგავთან თამაში არ შეიძლება, გაბინძურდები..
ნაგავი მხოლოდ იმისთვისაა, რომ გადააგდო..
თქვენ თუ მართლა კარგი მეგობრები იყავით ჩემთვის, რატომ არ მითხარით ეს პირში?
რატომ მიეცით ვიღაცას იმის შანსი, რომ გაეცინა..
აი, შეხედე, ნაგავი იპოვა და ნაგავს იცავსო, ნაგავს პატრონობსო, ნაგავი უყვარსო, ნაგავიო..

ჰაჰა.. მეცინება.. სასაცილოები ხართ..
მეცინება, დაგცინით..
ისე მწარედ დაგცინით თან, რომ თვალები მიცრემლიანდება..

-აღარ იტირო, გთხოვ რა..
-აღარ მატირო და აღარ ვიტირებ..

თუმცა შენ რა შუაში ხარ..
მარა შენც დიდი სასაცილო ვინმე ხარ,
რამდენიც მე შენზე ცრემლნარევი სიცილით მიცინია..
რა ნამუსიღა გაცოცხლებს საერთოდ..
შენ ადგილას ცოცხლად ჩავწვებოდი კუბოში,
ჭიებს რომ შევეჭამე..

რამდენი რაღაც დავკარგე..
რამდენი დრო დავკარგე, როგორი ზაფხული დავკარგე..

-დაქალია, მაკო, შეურიგდი..

-და შენ რა იცი საერთოდ დაქალობის, შენ რა იცი მე ვინ დამიკარგავს შენ გამო..
ჰო შენ გამო..
იმის გამო, რომ ყოველთვის ისეთი ცანცარა და საზიზღარი, პატარა ჭიაყელა იყავი,
როგორიც ეხლა ხარ..
არა, ვცდები..
ადრე პატარა მაინც არ იყავი..
ეხლა პატარა ჭიაყელა გახდი, სასაცილო, აი, მე დაგცინი..

გაოცებული იკითხავ, რა შუაში ხარ არა?
არაფერ შუაში არ ხარ,
უბრალოდ ბოღმას ვანთხევ შენზე..
ჰო, არ მრცხვენია, ბოღმას..
იმ ბოღმას, ყელში რომ მიგროვდებოდა ყოველი ჩხუბის დროს და ტრიალს იწყებდა..

მთელი დღეები, კვირები, თვეები რომ ტრიალებდა და არ ჩერდებოდა..
საჭმელს ვერ ვჭამდი იმიტომ, რომ ბოღმა მქონდა გაჩხერილი..
ვერ ვყვიროდი, ბოღმა მქონდა გაჩხერილი..
ვერ ვიცინოდი, ბოღმა მქონდა გაჩხერილი, მტკიოდა..
მტკიოდა, გესმიიის? ძალიან მტკიოდა..
ჩემნაირ ქვასაც კი სტკიოდა..

თურმე რამხელა ტკივილი დაგიტოვებია ეხლა ხვდები?
ხვდები, როგორ გადავიტანე?
ხვდები რა გამოვიარე?
მე ეს ყველაფერი შენი პრინციპების გამო გადავიტანე..

შენი პრინციპების გამო მოვკვდი..
და ჩემებმა გამაცოცხლა..

მე მკვდარი ვიყავი, გჯერა?

ალბათ გაგეცინება და ჩუმად ჩაილაპარაკებ:
"ბოღმის ბუკეტი.."

ჰო, შენ მართალი ხარ, მაგრამ კიდევ მკითხავ ბოღმას შენზე რატომ ვანთხევ?

ალბათ არა, მე ჰომ არასდროს მითქვამს შენთვის ეს ყველაფერი..
არასდროს გიგრძვნია შენ, თუ როგორ მიჭირდა..
შენ ჰომ პირველად გესმის ეს ჩემგან..
არამარტო შენ, ყველას..

რამდენი გაიცინებს, საცოდავიო..
როგორ მახატიხართ))

როგორ დაგცინით, ჩემი ჩვეული სიცილით..

პატარავდებით ნელ-ნელა, ყველანი..


რაც დრო გადის.....

Leave me out with the waste,
This is not what i do,
Its the wrong, kind of place, to be thinking of you,
Its the wrong, time,
For somebody new,
Its a small crime,
And i got no excuse
Is that alright?
Give my gun away when it's loaded,
Is that alright?
If u dont shoot it how am i supposed to hold it,
Is that alright?
Give my gun away when it's loaded,
Is that alright with u?
Leave me out with the waste,
This is not what i do,
It's the wrong, kind of place,
To be cheating on you,
It's the wrong, time,
but she's pulling me through,
It's a, small crime
And I've got no exuse
Is that alright?
Give my gun away when it's loaded,(Is that alright)
Is that alright?
If u dont shoot it how am i supposed to hold it,(Is that alright)
Is that alright?
Give my gun away when it's loaded,(Is that alright)
Is that alright,
Is that alright with you?
Is that alright?
Give my gun away when it's loaded,(Is that alright)
Is that alright?
If u dont shoot it how am i supposed to hold it,(Is that alright)
Is that alright?
Give my gun away when it's loaded,(Is that alright)
Is that alright,
Is that alright with you?
Is that alright?(Give my gun away when it's loaded)
Is that alright?(If u dont shoot it how am i supposed to hold it)
Is that alright?(Give my gun away when it's loaded)
Is that alright?
Is that alright?
Is that alright with you?(Is that alright with you?)
No

PlaY..!

დღღღღნ..
ეშვება..
ქვევით და ისევ სუნთქავს..
სასაცილოა, მენატრები..
რა არის სასაცილო?
არ ვიცი..

სასაცილოა ფიქრი ადამიანის შეცვლაზე..
ისინი არ იცვლებიან..
შეიძლება უბრალოდ ითამაშო..
ითამაშო, რომ იცი..
ითამაშო, რომ მაგარი ხარ..
ითამაშო, რომ სახეზე ნაიარევი არ გაქვს და დამალო ის..
ითამაშო, რომ არ გიწყლიანდება თვალებიი..
ითამაშო, რომ არ ბრაზდები..
ითამაშო, რომ სულ ერთია..
ითამაშო, რომ თამაში იცი..

ცვლილებები..
ცვლილებები..
ისევ ცვლილებები..

როგორ მეზიზღება..

ნუ ცდილობ იმის შექმნას, რაც ვერ ხარ და ვერც იქნები..
ნუ რა, არ გინდა..

დაბრუნდი..
ისევ..
დავიწყოთ რა, დაბრუნდი, დააბრუნე დღეები, კვირები, თვეები..

დაბრუნდი..
მე ჰომ ისევ აქ ვარ და გელოდები..
ვზივარ ჩემს მაგიდასთან დეპრესიული სახით, მივირთმევ ყავას და სიამოვნებისგან მილულული თვალებით ვამატებ სიგარეტს..

-დამიმატეთ კიდვე ერთი პორცია რა..

-უკაცრავად, გოგონა, მომაწოდეთ ორი აბი ვალერიანი..

-გმადლობთ.. იცით სასაცილოა! ბედნიერი მაინცაა თქვენთან? მოუფრთხილდით რა, ის ჩემი ბედნიერებაა..
აი, ხედავთ? გვერდით მაგიდასთან ზის და გელოდებათ, მიუტანეთ ჩემგან ორი პორცია ბედნიერება, მე ვიხდი..

ყოველთვის მინდოდა მეკითხა, ისევ მოაქვს იმ გოგოს ბედნიერება შენთვის?
და ისევ ვერ..

დაბრუნდი რა..
დაბრუნდი.. მე ისევ აქ ვზივარ, მაგიდასთან და ბოლო ღერს ვწვავ, დაბრუნდი, თორემ ბოლო ღერია იცოდე..
ნერვის ბოლო ღერი..

კარგი, არ შეიმჩნიო..

და მაინც, ცვლილებები..

უბრალოდ თამაში..

უბრალოდ როლი..
ადვილია..
დაბრუნება?
დაბრუნება?

არა………

ითამაშო, რომ მისი დაბრუნება გინდა..

(h)

როგორ შეიძლებოდა, რომ პირველი პოსტი ამით არ დამეწყო.. : )

ჰო იცი.. ჩვენ ორნი ვართ, ისინი თითო-თითო..
ყველანი თითო-თითო ჩვენ გარდა..
ისინი ნაცრისფერები არიან, ჩვენ ფერადები..
ისინი შუშისანი არიან და ადრე თუ გვიან დაიბზარებიან..
ჩვენ კიდევ ერთი დიდი რკინა ვართ, რომელიც არასდროს დაიჟანგება..
მათი სიძლიერე მოჩვენებითია და ადრე თუ გვიან ქარი დაამსხვრევს..
ჩვენსას კი ისე ვერ დააკლებს ქარი ვერაფერს, როგორც ნაძვს ვერ აკლებენ წელიწადის დროები..
ჩვენ პირამიდა ვართ.. «ყველაფერს ეშინია დროის, დროს კი ეშინია პირამიდის.»

ამბობენ, კლოუნები უმეტესად მოწყენილები არიანო..
ჩვენც კლოუნის როლები მოგვცა ჩვენმა რეჟისორმა ცხოვრებამ..
მაგრამ გაგიკვირდება და ჩვენ მხიარული კლოუნები ვართ.. ესეც იმას უსვამს ხაზს, რომ ფერადები ვართ და არა ნაცრისფერები..

მაგნიტი იზიდავს რკინას, მაგრამ ჩვენ ვიზიდავთ მაგნიტებს..
მერე გამოივლის პატარა, მაწაკი ბავშვი, მაგნიტს მოგვაცლის და წაიღებს..
ჩვენ კი დავრჩებით ასე..
მაგრამ.. საბოლოოდ, მაგნიტი დაიმსხვრევა, ჩვენ კი მთელი დავრჩებით..
და რა იცი, იქნებ სხვა მაგნიტიც მოგვეკრას..

როცა წვიმს, როცა თოვს..
შუშები იორთქლება..
ჩვენ პატარა ბავშვებივით მივალთ და დაორთქლილ შუშებზე გულებს დავხატავთ..
შუშა ისევ დაიორთქლება და ჩვენი ნახატებიც წაიშლება..
და იცი, საქმე ჩვენში კი არა შუშაშია..
ის უბრალოდ ცდილობდა, ჩვენი ნათითურები გაექრო და ჩვენთვის ეტკინა, მაგრამ ვერასდროს ხვდებოდა და ვერც მიხვდება..

ვერ მიხვდება, რომ ჩვენ ორნი ვართ, ის კი ერთი..

მოდი ვითამაშოთ..
ვითომ ფოთლები ვართ..
მოვა შემოდგომა, გავყვითლდებით და ხიდან ჩამოვცვივდებით..
ხე დაგვცინებს..
მაგრამ ეს დაცინვა ცრემლებში აირევა დროთა განმავლობაში, რადგან სულ მალე მიხვდება..

მიხვდება, რომ ჩვენ ორნი ვართ, ცხოვრება კი ერთი…