***

ერთი წუთით ვიგრძენი, რომ დამამარცხა..
მერე თავი ავწიე და ჩემ თავს თვალებში ჩავხედე..
გამეცინა ჩემს ნათქვამზე..
ნერვები მითრთოდა და მაინც მივდიოდი წინ..
ცრემლებს ისევ არ ვაძლევდი გადმოსვლის საშუალებას..
მციოდა..
სიგარეტის კვამლი და სიცივის ორთქლი ერთმანეთში ირეოდა..
მივდიოდი ნელი ნაბიჯით და ჩემი ქუდი ვერ გრძნობდა სისველეს..
სველი თმით გავედი სახლიდან..
დავაკაკუნე პირველ კარზე..
შავგვრემანი გოგო, კურნოსა ცხვირით, ხშირი წარბებითა და ოდნავ გამოწეული ყბით..
-გამარჯობა, მე თქვენ დედა მოგიტყანით..
-ვიცი- მიპასუხა და კარი მომიხურა..
გზა გავაგრძელე.. მივადექი მეორე კარს..
-თავს მიხედე ჩემო, მე ის მიყვარს..
-ვიცი-მიპასუხა და კარი მომიხურა..
მივადექი მესამე 4თვიან კარს..
-გამარჯობა, მე გეთამაშებოდი..
-ვიცი-კარი მომიხურა..
გავაგრძელე გზა..
სასიარულო კიდევ ბევრი იყო..
სიგარეტის კოლოფი ცარიელდებოდა და აქ ვგრძნობდი ჩემს აღსასრულს..
ორი წელი ვიარე..
ორი წლის მანძილზე ვიწმენდდი ცრემლებს..
ვწურავდი ნერვებს..
ვაწითლებდი ასანთის ღერებს
ვაცარიელებდი კოლოფებს
და ვსუნთქავდი დღეგამოშვებით..
რამდენიმე ნაბიჯი რომ გადავდგი..
ცრემლი აღარ მოდიოდა..
ნერვებიც მშრალი იდო ადგილზე..
აღარც ასანთის ღერები მესაჭიროებოდა,
სუნთქვაც ყოველდღე დავიწყე..
მეოთხე წითელი კარი
და კვლავ "ამ მომენტისათვის აბონენტი მიუწვდომელია, დარეკეთ მოგვიანებით."

გააკეთე არჩევანი !

[11:21:28 PM] ****: modi chven velaparakot ertmanets
[11:21:35 PM] ***: modi
[11:21:41 PM]***: me *** viqnebi
[11:21:54 PM] ****: ho da me mako
[11:22:00 PM] ***: au
[11:22:03 PM] ****: ra?
[11:22:08 PM] ***: araferi
[11:22:24 PM] ****:da mainc romeli ufro dakeravs me tu shen?
[11:22:33 PM] ***: ra tqma unda me
[11:22:46 PM] ****: egrec vicodi, samagierod me ar davavicydebi arasdros
[11:22:57 PM] ***: da aseve arasdros mogcems meore shanss :)
[11:23:05 PM]****: idi na *ui
[11:23:10 PM] ***: naxvamdis :)


ეს არის რეალურ ფაქტებზე დაწერილი..
უფრო სწორად, თვითონ ფაქტები..
დღეს მე და ჩემმა მეორე მემ გადავწყვიტეთ გაგვესაუბრა..
არ ვარ პლაგიატი..
ან ვარ..
და არ გეცილები მხოლოდ სიტყვებში..
კიდევ ბევრი გვაქვს გასაყოფი..
ბურთი, რომლის წართმევასაც ვერ გაბედავ,
ტირილს დავიწყებ..

ჩანთას ნუ მართმევ,
ვიტირებ.. არადა რად გინდა შენ ჩანთა,
მაგრამ ჰომ უნდა შემეცილო ყველაფერში..

ნერვებს ნუ მართმევ,
აბიტურიენტი ვარ..
ვიტირებ..

შეყვარებულს ნუ მართმევ..
გავიზარდე, მიყვარს..
ვიტირებ..

ბოლო იმედებს ნუ მართმევ..
მშვიდად ნუ მელაპარაკები, როცა მე ვჩხუბობ..
ესე ნუ მიყურებ, ნუ მეფერები, ნუ მკიდებ ხელს,
ნუ მეთამაშები, ნუ მატყუებ..
ნერვები აღარ მყოფნის, ვიტირებ...

ყველაფერი წამართვი.. გასაყოფი თითქმის აღარ დარჩა..
მე არ მიჩუქებია..
მე მენანებოდა..

გააკეთე არჩევანი..
მე თუ მე?
ჩვენ არ გვიხარია ერთმანეთის კარგად ყოფნა..
კონკურენტები ვართ და ერთმანეთს ვეჯიბრებით..
საქმე არც შენშია, არც სხვა ბიჭებში..
საქმე ჩვენშია..
გვინდა აღმოვაჩინოთ, რომელი უფრო ძლიერია ჩვენში..

შენ ყოველთვის გიზიდავდა ფაიფურის თოჯინები
ლამაზი კაბებითა და ვუალებით..
ჩამოხვალ რამდენიმე საფეხურით დაბლა?
გააკეთებ არჩევანს მე-5-სა და მე-7 პალატებს შორის?

მე არ მითქვამს ეს ყველაფერი იმისთვის, რომ შენ სინდისს შეეწუხებინე..
მე არ მინდა შენი დაბრუნებული ნივთები..
გავიზარდე, ბურთით აღარ ვთამაშობ..

ჩანთა ბევრი მაქვს, ზედმეტი არ მინდა..

შეყვარებული აღარ მიყვარს..

ბოლო იმედები უკვე უკანაა,
აღარ მინდა...


არ ცადო დაბრუნება..
ვიტირებ იცოდე..
მე არ მჭირდება 20 თეთრიანებივით შენი სამოწყალოდ
გადმოყრილი ნივთები თუ გრძნობები..
მეორე პუნქტს ვშლით..

და მაინც..

შენი თავი მაინც აღარ წამართვა..
ვეღარ ვიტირებ იცოდე..
წლებია ყველაფერს აქეთ გაძლევ..
წლების შემდეგ, ერთი ნივთი შენი 100-ეულებიდან მაჩუქე..
და თუ მაჩუქე, უკან ნუ მართმევ..

გასაგებია..
ვიცი..
შენ ჩემს ცრემლებზე ზრუნავ...

მიზეზი და ყოვლისშემძლე..
შენ უნიკალური ხარ, მართლა..

რა საჭიროა არჩევნის გაკეთება
მე-5 და მე-7 პალატებს შორის..
შენ ჰომ ბოლოს ამ პალატებსაც წამართმევ...

Love You aLL)))

მოკალი, თორე მე მოვკლავ...
-ეხლავე თუ ცოტა მერე?
-ეხლავე, მოვკლავ იცოდე, შენ გიჩვენებ სეირს !

-შუა გზაზე რატომ დავდივართ?
-მანქანები მოძრაობენ და იმიტომ..

აქამდე არასდროს მიცდია გრძნობის გაშეშება..
მემგონი ჯადოქარი ვარ..
გონებამდეც არ ვუშვებ ფიქრებს..
არა, ნამდვილად რაღაც იდუმალ ძალას ვფლობ..
არა, ნუ ნერვიულობთ, ჰარი პოტერის ასაკიდან უკვე გამოვედი..
ესე ძალიანაც ნუ ნერვიულობთ, არ გინდათ, დამშვიდდით..
არა, მე თქვენ გეუბნებით დამშვიდდით-მეთქი.. !
მე რომ დიდი გოგო გავიზრდები, უნდა გავფრინდე..
ნუ ზრუნავთ ჩემზე ესე, რა საჭიროა, მაინც გავიზრდები,
ესეც ნუ გადამყვებით და ამდენსაც ნუ ფიქრობთ ჩემზე, დამშვიდდით..

არა, იცით მე რა მაინტერესებს?
კითხვა არ ვიცი და არ შემიძლია კონსპექტიდან რამის ამოგლეჯვა,
გონება არ მწვდება საამისოდ?
ფეხები არ მაქვს, რომ ფეხბურთზე ვიარო,
ხელები არ მაქვს რომ მეც დავწერო,
ერთი ფურცლიდან მეორეზე გადმოტანა არ ვიცი, თუ რა ხდება?
რითი ვარ თქვენზე ნაკლები?
ჭკუა დამიშლის, რომ მოგკლათ, თუ გონება?


-შეცვლილხარ, გალამაზებულხარ, ვერც გიცანი, რას ამბობენ ამ დროს? ა, ჰო ფული იცისო..
-გაგიყოფ..


აი, ხედავთ?
მეც შემიძლია ნაწყვეტები ამოვგლიჯო ჩემი ცხოვრებიდან
და გავფანტო აქეთ-იქით ისე, რომ ვერავინ ვერაფერს გაიგებს..
მიხვდით ჰო წეღან რაზე მქონდა საუბარი?
არა, ვერ მიხვდით..
შეგეპარებინათ..
ეხლა მთელი ღამე ვერ დვაიძინებ იმაზე ნერვიულობით,
რომ თქვენ ჩემს აზრებს ვერ ჩაწვდით, არა ეს არ უნდა გეთქვათ,
ჩემზეც გეფიქრათ, მეც ჰომ ადამიანი ვარ..

ოჰ, როგორი საოცრად მძიმეა ეს ყველაფერი..
იცით საოცრება რას ნიშნავს?
და სიმძიმე?
კარგით, მაშინ მითხარით, მე არ ვიცი..
აი, ვერ მეუბნებით, თქვენც ჩემნაირი უცოდინარი ხართ,
დაგცინებდით, მარა მეცოდებით..
თქვენც ჰომ ადამიანი ხართ, უი მართლა ხართ?
დამშვიდდით, მაინც არ დაგცინებთ, მე კეთილი გული მაქვს..
ჰო საოცარ სიმძიმეზე ვსაუბრობდით..
ვიღაც ვიღაცას ტოვებს,
ვიღაც სახლს ტოვებს..
ვიღაც ცხოვრებას ტოვებს..
ეს ყველაფერი კი ერთ ქვაბში იხარშება
და ადამიანის პიროვნებიდან გამომდინარე,
შეიძლება ერთნაირადაც განვიცადოთ..
ამის მერე რომ დაგცინოთ, შემედავებით?
თქვენც უნდა თქვათ, ჩვენ ნამუსი გვაქვს, ძროხები სოფელში ჰყავთო..

მე უბრალოდ მინდოდა მეთქვა,
რომ ყველას შეუძლია იყოს კმაყოფილი და ამავე დროს უკმაყოფილო იმით, რაც აქვს..
მე უბრალოდ მინდოდა მეთქვა,
რომ დიდი ხანია სიცილზე თამაში ვისწავლე
და ამაზე დიდი ხანია კმაყოფილი ვარ იმით, რაც მაქვს..

გილოცავთ, მე უმცირესობაში ვარ..
მე ჰომ თქვენში ერთადერთი ადამიანი ვარ..

не слабо?

პატარა რომ ვიყავი..
ძალიან პატარაც არა, რამდენიმე წლის წინ..
ჩემმა რუსულის მასწავლებელმა მითხრა, რომ
იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა,
იყო ერთი მეძავი გოგონა, რომელსაც რუსი პოეტი უყვარდა..
და კონკიასგან იმით განსხვავდებოდა ეს ამბავი, რომ სიკვდილით სრულდებოდა
და კიდევ, ზღაპარი არ ყოფილა..
მეძავი კვდება..
რა გასაკვირია, ის ჰომ მეძავი იყო..
და ჩემს ჩანახატშივე უნდა გამოვავლინო, როგორი ოროსანი ბავშვი ვიყავი და ვარ დღემდე..
არც პოეტის სახელი და გვარი მახსოვს, არც მეძავის, თუმცა ორივე მითხრეს..
დღეს ჩვენ მივდიოდით და ვიღაც ბიჭმა დაგვისტვინა,
მივტრიალდი და ბიჭისკენ წავედი, ანიმ ხელი დამიჭირა, გავაშვებინე და მაინც მივედი,
ის ჰომ ჩემი მეგობრის პატარა ძმა იყო..
მივესალმე და წამოვედი..
რატომ არ არის ყველაფერი ისეთი მარტივი, როგორიც ხელის გაშვებაა..
ის მეძავიც ჰომ გადარჩებოდა..
შენც გადარჩებოდი..
მეც..
და ჩვენ ყველანი გავფრინდებოდით..
რატომ მიშვებენ ხელს მაშინ, როცა ყველაზე მეტად მჭირდება ხელი..
თქვენ იცით როგორია ის შეგრძნება, როცა სულიდან მოდის ტკივილი?
გამოგიცდიათ დათვლილი წამები?
გიმღერიათ ნერვებზე?
შეგიღებავთ ლოდინი წითლად?
დაგიბრუნებიათ ტკივილი თავის ადგილას?
საერთოდ ნივთებს თუ უჩენთ თავის ადგილებს,
სახლში წესრიგი გიყვართ?
აბა ტკივილს რატომ აგდებთ და არ აბრუნებთ თავის ადგილას,
ადგილი არ აქვს თუ თქვენს ნივთებზე რამით ნაკლებია?
რით ჩამოუვარდება თქვენს ნიკოტინიან კოლოფს,
ან შუშის ბოთლს ქართული წარწერით "გომი" ?!

რამდენი მათემატიკური ამოცანა გაქვთ ამოხსნილი?
რამდენი ცალი ცრემლი ჩამოგცვენიათ? მე მაპატიეთ, თქვენ ჩამოგვარდნიათ..
რამდენი საგანი შეგტენვიათ? მე მაპატიეთ, უნდა მეკითხა, რამდენი არ შეგტენვიათ..
რამდენჯერ მოგიკლიათ შაურმის ფული და დაგიმატებიათ ქალბატონისთვის, რომელიც ქაშუეთთან დგას
და 20 თეთრს ნატრულობს პურის საყიდლად.. მე მაპატიეთ, მინდოდა მეკითხა, საერთოდ მოგიკლიათ საკუთარი თავისთვის?
რამდენჯერ გიჩუქებიათ წითელი ბუშტები ჩემთვის? მე მაპატიეთ, მინდოდა მეკითხა, გიჩუქებიათ საერთოდ?
რამდენჯერ გითქვამთ "მიყვარხარ" არასაყვარელი ადამიანისთვის?
რამდენჯერ გაგიჩერებიათ თავი, რომ არ მოგეწერათ, კიდევ რამდენჯერ აღარ მომწერთ?
что, со всем не слабо?

ჰო, რაღაცას ვამბობდით მეძავიო, მოკვდაო..
ей была слабо..
-უკაცრავად, რითი იღუპება მეძავთა უმეტესობა?
-შიდსით..

თუმცა, მას უბრალოდ უყვარდა და ის უბრალოდ ჭლექით გარდაიცვალა..

мне слабо..

mistakes..

სულ ფეთქავს, სულ, სულ..
არადა რატომ?
ცოტა ხნის წინ კარგად იყო..
ემორჩილებოდა პატრონს, რომელიც საჭმლის ჭამას აპირებდა..
ბოღმა..
ცრემლები თვალებზე..
და ისევ ფეთქავს..
ყველაფერი კარგადაა, ვინ თქვა უცხოპლანეტელები არ არსებობენო?
და ვინ მოიგონა, რომ რამის გადატანა არ შეუძლია..
ვინ მოიგონა რომ რამის ეშინია,
ვინ მოიგონა რომ ვერ გადაგიტანს..
ვინ მოიგონა რომ ვერ გადაგიტანა..

ისევ ბრუნავს..
წარსულიდან მომავალში და მომავლიდან წარსულში..
დროის მანქანა ისევ მოდაშია..
თქვენ გეკრძალებათ მისი გამოყენება, გასაჩივრება კანონს არ ექვემდებარება..

მშვიდი, აუთრთოლებელი, ურეაქციო..
მსუბუქი ნაპასი და "მკიდიხარ" გამომეტყველება..

"მამა, ააგდე არიოლ-რეშკა"
მე უფრო გიყვარვარ თუ ის?
თუმცა რაში მაინტერესებს..

პროგრესი, ზრდა შესამჩნევია..
აზრები იგივე..
ისევ ტყუილი..
"ისევ ვერ ვხვდები გავცივდი, თუ გავთბი.."
ღიმილი, სიცილი, აი, აქაც ტყუილი..
სითბო, მაინც ტყუილი..
სიცივე დიდი ტყუილი..

ჩვენ დავქოქავთ გრძნობებს საპირისპირო მიმართულებით..
დავაწყობთ სიმაღლის მიხედვით არყის ბოთლებს
და გავმსჭვალავთ ფილტვებს ფასის შესაბამისად..
უარს ვიტყვით ჯანსაღ ცხოვრებაზე და ბევრს ვიცინებთ სხვების ბედნიერებაზე..

ეს იყო ორიოდე სიტყვა ჩვენი ცხოვრების შესახებ..
ორიოდე ტყუილი და პატარა სიმართლე..

და ის რომ ფეთქავს?
ჩვენ მარტო არ ვართ, არ გვაქვს უფლება მხოლოდ ჩვემნზე ვისაუბროთ..
ის ფეთქავს ისევ გამალებით..

ჩვენ მარტო არ ვართ, ჩვენ შორის ერთი ფეთქავს და არა ორი..
1 იმიტომ, რომ მე უკვე გადავცყვიტე ვაჩუქო მეორეს ჩემი ეპითეტი..

ფეთქავს ერთი გული და იზრდება მეორე ქვა..

რა არის?

შენი ნაფეხურები..
დაბრუნების სუნი..
სცენის სუნს წააგავს..
თუ ვერ შეიგრძნობ, არც გაგიჩნდება სურვილი,
მაგრამ თუ დადგები, ვეღარ ჩამოხვალ..
ჯობია არ დადგე..

-ყავა?
-როგორც ყოველთვის..

ჩემი ღიმილი სახეზე, როგორც ყოველთვის..
ობლად დარჩენილი ღიმილი სახეშეცვლილ კბილ-ტუჩთან..

-რა გინდა აქ, ისევ?
-ჰო.. ისევ..

შენ ისევ გაწუხებს ტკივილები..
ოღონდ არა მუცლის, კბილის ან თავის არეში..
გინდა გამოცანა?
ტკივილია, არც იკურნება, არც წამალი შველის და არც სიმსივნეა, რა არის?

წლებია საჭირო იმის გასათვიცნობიერებლად, რომ რაღაც ყრუდ გტკივა..
და კიდევ უფრო მეტი წლები ამ ყრუს გასაყუჩებლად..

წლებია ცრემლი აღარ შეუნიშნავთ შენს თვალებზე..
მპოვნელი დასაჩუქრდება..
წლების მანძილზე აღარ შეუნიშნავთ ძველი "შენ" შენში..
აი, შენმა ტრადიციებმა უნდა თქვან, დრონი მეფობენ და არა მეფენიო..

შენი ღიმილით უნდა ტკბებოდეს მთელი ქვეყანა,
მაგრამ არაფერი ამის სანაცვლოდ..
ასეთია ეს ცხოვრება..
რასაც გასცემ, ყველაფერი შენი კი არ არის..

გააგრძელე, ისუნთქე ღრმად..
ითამაშე ნოტებზე..
დაუკარი სითბო..
აამოძრავე სიმები,
გააცოცხლე გვირილები..
შეკარი ბაბუაწვერები..
გაუშვი წითლები..
შეღებე შავად და დაასვი თეთრი ლაქები..

დამადე ალაგ-ალაგ მაინც თეთრი..
აღარ შემიძლია ეს ძაძისფერი კაბა..
ეს თეთრი ვიწრო ბილიკი..
ისევ ნაცნობი ხიდი..
შენი ნაფეხურები და დაკარგული ცრემლები..

-რა გინდა აქ, ისევ?
-როგორც ყოველთვის..
-გტკივა?
-რამდენი წელი გავიდა?
-2 საუკუნეზე ცოტა ნაკლები..

2 საუკუნეზე ცოტა ნაკლებია ყველგან ეს შავი კაბა..
იქაც და აქაც კი..
თეთრი ლაქებით, რომელიც წლებმა დაადო შენი ხელებით..

2 საუკუნეზე ცოტა ნაკლებია და რამდენჯერაც არ უნდა გაგიმეორო გამოცანა,
სხვაობა კითხვასა და პასუხს შორის მაინც 0-ს მომცემს..



ჩშშშშშშშშშშ..


აღარ არის შენი ნაფეხურების მოახლოება საჭირო, ისედაც ჩანს..
და შენი სუნი არ წააგავს სცენისას..
მე ვიპოვე შენი ცრემლი და არ მჭირდება საჩუქრები..
შენ უკვე იცი გამოცანის პასუხი, არ იყო საჭირო..

2 საუკუნე..
და ტკივილი, რომელიც არც იკურნება, არც წამალი შველის და არც სიმსივნეა, რა არის?

13 წელიწადი..

1 კვირაზე მეტი გავიდა..
და მე ვსუნთქავ..
თუ ორი კვირა, აღარც დამითვლია..
სათვალავი ამერია..
არ ვიცი რისგან.. სიგარეტის კვამლისგან,
ან თავბრუს ხვევისგან..
შეიძლბა კუჭის ტკივილისგან,
ან იმ შეტევებისგან, სპაზმებისგან,
ისტერიკისგან, პანიკისგან, სიკვდილისგან..
დღეს უფრო ნაკლებად მტკივა..
ხვალ კიდევ ნაკლებად მეტკინება..
მაგრამ ყოველ დილას მაინც იგივე მეორდება..
სიზმრები და შეგრძნება, რომ თვალებს ვეღარ ვახელ..
სიკვდილი..
და უფრო სიცოცხლე..
შეგრძნებები, აზრები, ფიქრები..
ბედის ბორბალზე დატრიალებული 13 წელიწადი..
ბრუნავს 13 წელიწადი თავისი ერთი წერტილით..
ერთით და არა იმ მრავალწერტილით მე რომ ასე მიყვარს გამოყენება..
ბრუნავს შენი პორტრეტი წარმოსახვაში..
ხელები, სახის ნაკვთები..
ბრუნავს შენი ოჯახიც, ბებიაჩემი,
რომელიც პრაქტიკულად ბებიაშენია, თეორიულად კი ჩემიც..
მე მიყვარს ჩვენი ბებია..
მეც მტკივა და ყოველთვის მეტკინება ჩვენი გარდაცვლილი დედისგან გამოწვეული სიმწარე..
ის სიმწარე, რომელიც ორივეს გვტკივა..
არ ვიცი, ალბათ არ მაქვს უფლება შენი ეს ტკივილი ჩემადაც მოვიხსენიო,
მაგრამ ის ჩემიც არის..
ჩვენ ჰომ ყველაფერი საერთო გვქონდა, ჩვენ ჰომ ერთნი ვიყავით..
როგორ მინდა, 1 დღე ისე გავიდეს, მარტო ერთი, რომ ცრემლები არ წამოვიდეს..
შეიძლება ბევრმა ფარსი უწოდოს ამ ყველაფერს..
მე ბევრი მიფიქრია, იქნებ მეც შემემკო ჩემი თავი ამ ეპითეტით,
მაგრამ ვერ, მე არ შემიძლია ტყუილი და სათქმელის ირიბად თქმა,
მით უმეტეს ჩემ თავთან..
დღეები მიდის და მე ვხედავ, როგორ იფანტებიან აქეთ-იქით ჩემი ოცნებები
და როგორ რჩება შუაში ერთი..
ერთი..
მოვიდე შენთან, ისევ შევიგრძნო ჩემი სახის ნაკვთებით შენი აბურძგნული თმები..
შენი პატარა მხრები, ჩვენი საერთო ერთი ცალი ცრემლი,
ჩვენ არც ცრემლები გვაქვს გასაყოფი, სულ ერთი ცალია
და ორივეს გვეკუთვნის, ეს ცრემლი ჰომ ჩემია, ჩვენ კი ორნი ვართ და ცრემლიც ორად იყოფა..
შემეგრძნო ისევ შენი ხელები და მეთქვა "მაპატიე.."
მიუხედავად იმისა, რომ დამნაშავე არ ვარ,
მეთქვა ეს სიტყვა და დაგვეტრიალებინა ბორბალი ერთი თვით ადრე..
მე ბევრი რამ მასწავლა ამ 13მა წელმა.
მე უბრალოდ მინდა გამიჯნო ჭეშმარიტი და მცდარი პასუხები ერთმანეთისგან..
მინდა გაიგო, რომ ეს ცუდია..
არ შეიძლება ხელით შეეხო ანთებულ ბუხარს, ხელს დაგწვავს..
არ შეიძლება ზამთარში ცივ წყალში ბანაობა, გაცივდები..
არ შეიძლება იყო ასეთი მიმნდობი, გული გეტკინება..
არ შეიძლება თვალდახუჭულმა გაიარო ცხოვრების ბილიკზე, ორმოში ჩავარდები..
არ შეიძლება ყველა დაიკიდო ერთი ადამიანის გამო, არ შეიძლება, იმათმაც რომ დაგიკიდონ?
და საბოლოოდ იმ ერთმაც რომ დაგიკიდოს, ვის გამოც ყველა გაწირე?
გიფიქრია ამაზე? გეტკინება, ძალიან მწარე იქნება..
ვინმემ ჰომ უნდა გითხრას რომ ეს ცუდია?
ვინმე ჰომ უნდა გყავდეს გარშემო ისეთი, ერთი მაინც ვინც გაგიმიჯნავს ჭეშმარიტ და მცდარ პასუხებს ერთმანეთისგან
და დაგეხმარება 10 ბალიან სისტემაში 8-ის მიღებაში მაინც..
მე არ ვჩივი დანარჩენს, მართლა არ..
არ მადარდებს, თუ გასაყოფი ბიჭი შეგვრჩა ხელში,
ვერ გავიყავით, მართალია ჩვენ ორნი ერთ ცალ ცრემლს ვიყოფდით,
მაგრამ ადამიანს შუაზე ვერ გახლეჩ..
წაიყვანე, მე არ მინდა გასაყოფი ადამიანი და მართლა მემეტება შენთვის..
არც ის მადარდებს, რომ შენ ვერ გამიყავი შენი ცრემლები მაშინ, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდი..
ერთი ცალი ცრემლიც კი..
არც ის მადარდებს, რომ ეხლაც დამნაშავედ მთვლი თითზე დახვეული სიტყვების გამო..
მაგრამ ის მართლა მადარდებს შეცდომებს რომ ვერ ხვდები,
შეცდომებს ჩემ წინაშე კი არა, შენი თავის წინაშე..
შენ ჰომ ასე ცხოვრება მოგერევა და წელში მოგხრის..
მე კი არ მინდა, რომ შენ წელის ტკივილმა შეგაწუხოს..
სამწუხაროა, რომ 1 კვირაზე მეტი გავიდა..
ცალკე გამოყოფილი ერთი კვირა, რომელიც აღარ ეკუთვნის 13 წელს..
შენ ჩემი გაყოფილი ცრემლი იყავი,
ჩემი სიცოცხლე
და ვერც კი მიხვდი როგორ აქციე ეს სიცოცხლე სიკვდილად..
და დღეს შენ ჩემი სიკვდილი ხარ,
რაც მთავარია წინადადებაში სიტყვა "ჩემი" ურევია,
არ აქვს დანარჩენს მნიშვნელობა..
უბრალოდ სიკვდილი, 13 წელს გამორიყული სიკვდილი
და ბოლოში დიდი სიკვდილის წერტილი,
მრავალწერტილი კი არა, მე რომ ასე მიყვარს გამოყენება,
ერთი წერტილი.

ნაბახუსევზე..

ნაბახუსევზე მგზავრობისას
ჩამესმოდა ფუმფულას სიცილი, რომელსაც ეძინა..
ვატოს ლაპარაკი, რომელიც ჩვენთან ერთად არ მგზავრობდა..
ვგრძნობდი შენს ხელს ჩემს მკლავთან
შენი სახის სიახლოვეს ჩემს ღაწვთან..
მე კი უბრალოდ თვალები გავახილე და ვიგრძენი როგორ მედებოდა მგზავრის ჯინსები მხარზე..
რით შეიძლება ჰგავდეს ჯინსი შენი სახის ნაკვთებს?
ჯინსი შეიძლება იყოს უხეში, გამძლე, უბრალოდ ცივი..
ეს ის სამი თვისებაა, რომელიც არამხოლოდ შენი სახის ნაკვთებს,
მთელ შენს პიროვნებას უთანაგრძნობს..

იცი?
სინამდვილეში არასდროს მჯეროდა,
როცა მეუბნებოდი, რომ ყველაზე ძალიან გიყვარდი..
მე უბრალოდ ვაჯერებდი ჩემ თავს,
რომ შენც ისევე გიყვარდი, როგორც მე..
ვერც კი ვხვდებოდი, რომ ეს უბრალოდ
ზრდილობის გამო ნათქვამ გამარჯობას ჰგავდა..

სამწუხაროა..
გეტყვი ამ სიტყვას, ჩემო ღვთაებავ..
როდესაც მეტყვი რომ მე და ნანუკა ერთნაირად გიყვარვართ..
სამწუხაროა, ჩემო ღვთაებავ,
რომ ნანუკა შენი უცვლელი ღვიძლია,
ის გოგონა კი, რომელსაც მის გვერდით აყენებდი,
შენი უბრალო თანამგზავრია..
ერთადერთი, რის სათხოვნელადაც შენთან მომესვლება ის არის,
რომ არასდროს, არასდროს არავინ შეადარო შენს დას..
მისნაირად ვერც ვერავის შეიყვარებ,
სამწუხაროა, რომ აქეთ შეგიყვარეს..

როგორ აგიხსნა ჩემი ტკივილი,
ეს ჰომ შენი თვალით დაინახე..
საქმე ტკივილში არ არის, საქმე იმაშია,
რომ შენ ეს მხოლოდ დაინახე და მეტი არაფერი..
ალბათ გაინტერესებდა, რა დონემდე შეგეძლო მიგეყვანა შენი საყვარელი ადამიანი..
რა შეიძლებოდა დამართნოდა კონკრეტულ სიტუაციაში,
რა შეეძლო გაეკეთებინა შენთვის..

სამწუხაროა..
გეტყვი ამ სიტყვას ჩემო ღვთაებავ..
მე მართლა ვნანობ ასე რომ მიყვარხარ..
სამწუხაროა, რომ გრძნობას ისე ვერ წარვმართავ,
როგორც ეს შენნაირ ნიჭიერ ადამიანებს გამოსდით..
ყველაფრის შემოტრიალება შემიძლია ჩემ სასარგებლოდ, ოღონდ არა გრძნობების..
ეს ჩემს ცხოვრებაში ის პირველი სიყვარულია,
რომელიც სინანულით არის სავსე..
ის სიყვარული, რომელსაც ბევრი იმსახურებს, ოღონდ არა შენ..
ჰო, შენ არ იმსახურებ ჩემს სიყვარულს,
როგორც მე იმ წოდებას, რომელსაც უბრალოდ ჰაერზე გასროლილი სიტყვების დანიშნულებას ანიჭებ..
არ ღირს ჩემთვის იმის გამეორება, რომ გიყვარვარ..
მე ყველაფერს საქმით ვხედავ, ჩემო ღვთაებავ..

სამწუხაროა..
რომ ისევ ისე მიყვარხარ..
სამწუხაროა, რომ ვერ შევცვლი აქ ვერაფერს..
სამწუხაროა, რომ ვეღარ შევიგრძნობ ჩემად შენს სევდანარევ,
თაფლისფერ თვალებს..
სამწუხაროა ალბათ შენთვის,
რომ აღარ გაგიღიმებ მე შენ თვალებით,
შენ ჰომ ღიმილი შეგიყვარდა მხოლოდ ჩემში..

სამწუხაროა..
რომ საპატიებლად ვიხდი საქმეს..
მაპატიე, რომ ნაბახუსევზე უშენოდ ვიმგზავრე დღეს..

ჩემო ღვთაებავ..
მაპატიე..
რომ ნაბახუსევზე
კიდევ ბევრჯერ და უსასრულოდ ვიმგზავრებ
შენ გარეშე...

ჩემო ღვთაებავ..

ჩემო ღვთაება..
მიყვარხარ..
როგორ მიყვარხარ..

ე, გახსოვს ჩვენი პირველი დღე უნივერსიტეტში?
მე პირველი დღიდან მახსოვხარ, ფუმფოსთან ერთად რომ შემოხვედი..
203-ე აუდიტორიაში მე-3 რიგის 1-ლ მერხზე დაჯექი..
გახსოვს აკადემიური წერის 1-ლი ლექცია?
ნაცრისფერ მასაში წითელი აზრი შემოიტანე და მთელი ნაცრისფერი ჯგუფი შენ შეგდგა..
აი იმ დღიდან გამოგარჩიე..
მაშინ მივხვდი, რომ შენც ჩემნაირი ფერადი იყავი, ჩვენნაირი..
ზუსტად ისეთი, როგორებიც მე და ანი ვართ..
გახსოვს ინფორმატიკის 1-ლი ლექცია?
ბატონი გივი გვარებს კითხულობდა..
დარბაზში მე, შენ და ანი ბოლო სკამებზე ვისხედით და ყველას გვარზე სიცილით ვიხეოდით,
მაშინ საერთოდ არ გიცნობდი..
იცი ანის პირველად რა ვუთხარი შენზე?
რა კარგი ბიჭია, ლ-ებს რომ არ ურტყამდეს-მეთქი))
ერთადერთი ნაცრისფერი ნაწილი შენში ენა იყო, რომელსაც დიდი "ლ" ეწერა..))

მერე ნელ-ნელა დროც გავიდა..
და ლექციებზე ფუმფოსთან კი არა, ჩემთან ერთად შემოდიოდი ხოლმე..
203-ე აუდიტორიაში 1-ლი რიგის ბოლო მერხებს ვიკავებდით..
აკადემიური წერის ლექციაზე ერთად ვიბრძოდით ნაცრისფერ მოედანზე ისეთი თემების ირგვლივ,
როგორიც მაგალითად ქალიშვილობის ინსტიტუტია..
ლ-ებს რაც შეეხება, ჩემი დიდი დაცინვის შედეგად, ეგეც გამოასწორე..
"მიზანი ამართლებს საშუალებას"..
რა მნიშვნელობა აქვს რა ხერხით დაგეხმარე ამის გამოსწორებაში, რაც მთავარია, ჰომ გამოასწორე..
ასე ვასწორებდით ერთმანეთს მთელი ამ წლის მანძილზე..
და ეს წელი ჩემთვის ისე იყო, თითქოს მთელი ცხოვრება ვიბრძოდით ერთად ამ "ჭკვიანების საგიჟეთში.."
და იცი?! ერთადერთი, რაც არ შეგვიცვლია, ინფორმატიკის ლექცია იყო..
ისე ვისხედით და შევდიოდით ერთად ყოველ ლექციაზე, როგორც სულ პირველზე, საერთოდ რომ არ გიცნობდი..

რამდენი მეგობარი გვყავს, როგორ გვიყვარს ისინი..
მაგრამ შენ ყოველთვის იყავი და იქნები ჩემთვის ერთადერთი..
ჩემი ერთადერთი უფროსი ძმა, რომელიც არასდროს მყოლია..
თუმცა კი მყავს მამის მხირდან ლევად უმცროსი ძმა, მაგრამ, როგორც აღვნიშნე,
შენ ჩემი ერთადერთი ძმა ხარ, რომელიც არასდროს მყოლია..

ძალიან ცოტა მყავს გარშემო ისეთი, რომელიც მენატრება ხოლმე..
როდესაც ოპერაცია გავიკეთე, ბევრმა მნახა, თუმცა რამდენიმეს არც ვუნახივარ..
და დამიჯერე, შენ ერთადერთი იყავი იმ უნახავთა შორის, რომლის სანახავადაც წუთებს ვითვლიდი..
აი მაშინ, რეპეტიციაზე რომ ვიჯექი და გელოდებოდით..
ვეღარ ვითმენდი, იმდენად მინდოდა შენი ნახვა..
სიგიჟემდე, გაგიჟებამდე.. ზუსტად ისე, როგორც მიყვარხარ..
და იცი, ვერც კი ვადარებ ვერაფერს შენს თვალებს, როცა დამინახე..
ერთადერთი რაც მახსოვს, გუგები რომ გაგიფართოვდა ის იყო..


ოპერაციას რომ ვიკეთებდი, მკითხეს, შენთვის პირველი ოპერაციააო?
მე ვუპასუხე კი-მეთქი..
და დღეს უკვე მე მეორე ოპერაცია გავიკეთე..
რომელიც იმაზე ბევრად მეტად მტკიოდა, ვიდრე ეს ნაკერები..
კიდევ დიდხანს, თუნდაც უსასრულოდ ვიქნებოდი იმ საშინელი ფაფების დიეტაზე,
ოღონდ დღეს ესეთი არ მენახე..
ოღონდ ეს არ მომხდარიყო..
საქმე კამათში არ იყო, საქმე შენს ნერვებში არ იყო..
საქმე შენს პიროვნებაში იყო..
ეს იყავი შენ და არა ვიღაც სხვა..
შენ ჩემთვის ძმაზე მეტი ხარ..
უბრალოდ ადრე იდეალური მეგონე და მავიწყდებოდა
ერთი არც ისე პატარა დეტალი, რომ იდეალური არავინაა..
ეს დეტალი მაშინ გამახსენდა, როდესაც შენი წითელი სახე დავინახე..
როდესაც ვიგრძენი როგორ დაიწყო ბოღმამ ყელში ტრიალი და როგორ ცდილობდა თვალებიდან ამოხეთქვას..
ეხლაც ტრიალებს.. მთელი დღე გავიდა და ისევ ბრუნავს, ნერვებისმომშლელად, ნელა, როგორც დედამიწა..
და მეც ვბრუნავ, როგორც ამ დედამიწის ნაწილი..


ჩემო ღვთაებავ..
მიყვარხარ..
და თან როგორ...

მე უბრალოდ მინდოდა მეთქვა..

მე უბრალოდ მინდოდა მეთქვა,
რომ სევდა არ ასოცირდება ტკივილთან..
მე მინდოდა მევლო თეთრ, წვრილ ბილიკზე,
დავესველებინე წვიმის ნამს..
და..
დამევიწყებინა ყველა და ყველაფერი..
ირგვლივ..
ყველაფერი...
ჩემი შავი, გრძელი კაბა დამევიწყებინა,
რომელიც სულაც არ უხდება ამ თეთრ ბილიკს..
ტკივილი მოაქვს, ტკივილი..
ტკივილი სხვადასხვაგვარი არსებობს..
მუცლის ტკივილი, თავის ტკივილი, კბილის ტკივილი, ყურის ტკივილი..
შენი გაფანტული სიტყვებით გამოწვეული ტკივილი..
შენი ტკივილი, რომელიც მე მტკივა..
იცი, დღეს ბატონმა ლევანმა საკურსო ნაშრომები დაგვირიგა..
მკაცრად გაგვაფრთხილა, არ იპლაგიატოთ, ნაშრომს გაგინულებთო..
ზუსტად ისე, როგორც ჩემი სიტყვები ნულდება შენში, ყოველი საუბრისას..
მე ჰომ პლაგიატი ვარ, შენთვის პლაგიატი..
რატომ? ალბათ ბევრი ამბობს იმ სიტყვებს, რომლებსაც მე..
მაგრამ მე ჰომ ერთადერთი ვარ..
ერთადერთი შენთვის კი არა, ან ნებისმიერი სხვა ადამიანისთვის..
უბრალოდ ერთადერთი..
არ არსებობს ჩემი მსგავსი, ჩემი კლონი ჯერ არ შეუქმნიათ..
მე ის ერთადერთი ვარ, რომელზე ეგოისტი არსებაც არ არსებობს..
ის ერთადერთი, რომლის გარდაც ვერავინ გაგიკეთებს იმ ყოველივეს, რასაც მე გიკეთებ, ყველანაირი გაგებით..
საყვარელო..
პატარავ..
მე ის ერთადერთი ვარ, რომელიც შენს შუქჩრდილად არის ქცეული..
თან დაგყვება, სადაც არ უნდა წახვიდე..
ჩუმად მოგყვება..
თავისი შავი კაბით..
შენს ნაფეხურებს მოყვება და იმახსოვრებს ყოველ ნაბიჯს,
გულში იბეჭდავს და მუდამ თან ატარებს..
სულ მასთან არის, ზუსტად ისევე, როგორც საწყალი (მაპატიე ამ გამოთქმისთვის)
გიორგი რუსთაველის თეატრის 1-ლი რიგის მე-13 სკამთან..
შეამოწმე, შენ მას აუცილებლად შეამჩნევ..
ზუსტად ისე ვიბეჭდავ გულში შენს ნაფეხურებს და სულ მასთან ერთად ვარ,
როგორც ის პატარა ბიჭი არ შორდება თავის ლოთ მამას, რომელიც დღეს ავტობუსში შემხვდა..
მიუხედავად იმისა, რომ არყის სუნად ყარდა, ბავშვი ითმენდა ამას და სიყვარულით შესციცინებდა თვალებში, ეთამაშებოდა..
მეც გითმენ..
შენც ასევე ყარხარ ბოღმის სუნად..
მე რომ არ დამიმსახურებია იმ ბოღმის,
თუმცა არც იმ პატარა ბავშვს დაუმსახურებია არაყი..
როგორ უსუსურად ვხატავ ჩემ თავს არა? პატარა, უმწეო ბავშვს ვედრები..
არ დაიჯეროთ, ისედაც ვიცოდი, რომ არ დაიჯერებდით..
რა აზრი ჰქონდა ამის თქმას, მაინც არ დაიჯერებდით..
არ დაიჯერებდით, რომ მე მუდამ ვფიქრობ თქვენზე..
არ დაიჯერებდით, რომ მე მენატრებით..
არც იმას დაიჯერებდით, რომ თეთრ, ვიწრო ბილიკზე
მე თქვენს ნაფეხურს მოვყვებოდი,
რომელიც ზღვისკენ მიდიოდა..
ზღვიიისკენ...
თეეეეთრი ზღვიიიიიიიისკენ...
ჩვეეენ გავფრინდებით..
და შენ დაიჯერებ, რომ მე მინდოდა მეთქვა, სევდა არ ასოცირდება ტკივილთან..
დაიჯერებ, რომ მე უბრალოდ მინდოდა გამემიჯნა ფიქრი ქმედებისაგან...........

ALL MiNe..

ჩემი საკუთრება..
ჩემი ცხოვრების დეტალი..
შენ ჩემი ხარ, ჩემი საკუთრება ხარ..
მე მეკუთვნი..
მარტო მე..
მტკივხარ..
აი, აი აქ.. ცოტა ზემოთ და ცოტა მარჯვნივ..
ჰო მარჯვნივ..
რა მნიშვნელობა აქვს აბა, გული მაინც არ მაქვს
და სხვაობა მარჯვენასა და მარცხენას შორის ნულს მაძლევს..

შენ სანთელი ხარ..
წითელი სანთელი..
მუქი წითელი, რომელიც ბორდოსფერში გადადის..
მძაფრი, მძიმე, მტკივნეული..
ბორდოსფერი..

იცი?
ერთხელ ერთ ჩემთვის ძალიან საყვარელ ადამიანს უთქვამს..
"ვერ დავითვლი, რამდენს უოცნებია ჩემი სიგარეტის ან კომპიუტერის ადგილას ყოფნაზეო.."
სულელური ფრაზაა ჰომ?
აი შენ გეღიმება..
მეც ბევრი ვიცინე ეს რომ მითხრა..
ეხლაც თითქოს მეცინება, მაგრამ..

მაგრამ ისევ ეს ცრემლნარევი სიცილი..

ისევ ეს მდუღარე ცრემლები და ჩემი 32 კბილი..

საათები..
დღეები, თვეები..
წლები..
საუკუნეებად ქცეული..

დეკემბერი, იანვარი, თებერვალი..
თებერვალი, იანვარი, დეკემბერი..
დეკემბერი..

ისევ, ისევ, ისევ..

მტკივა, ძალიან მტკივა, ისევ მტკივა..
სულში მაციებს ისე მტკივა..
ჭრილობა დუღს და მტკივა...


შენ ჩემი სიგარეტის კვამლი ხარ..
მიდის.. და ყოველი ნაპასის დარტყმისას ბრუნდება..
მერყევი, ცვალებადი, ჩემი კვამლი..
ჩემი ფილტვის ნაწილი..
გამჯდარი ნიკოტინი..
ნიკოტინი, რომელიც "კლავს", "მაზიანებს მე და ჩემს ნაყოფს", "მაზიანებს მე და ჩემ ირგვლივ მყოფთ"..

არადა..

არადა როგორ მიყვარდა დეკემბერი, ეს ნიკოტინი რომ არა..

არადა როგორ მიყვარდა სიცოცხლე, სიგარეტის კვამლი რომ არა..

არადა როგორ ვიცოცხლებდი ჩემი 8 ნომერი რომ არა...


მე..
მე არ ვცხოვრობ, მე უბრალოდ ვარსებობ..
მე არ ვსუნთქავ..
ეს სუნთქვა არ არის..
დაახლოებით წვიმის მსგავსია, რომელსაც წვიმა არ ჰქვია, უბრალოდ ჟინჟლავს..
მე არ ვთვლი ამას წვიმად..

12-ს აკლია 10 წუთი..
და შენ ისევ სუნთქავ..
შენი ჭრილობებით..
ისევ სუნთქავ..

იცი? მე ეს სუნთქვა საერთოდ აღარ მინდა..
არ გათხოვებ, გაჩუქებ..
იცი? მე აღარ მჭირდება..
მე მაინც ვარსებობ იმისდა მიუხედავად ვისუნთქებ თუ არა..
რათ მინდა სუნთქვა, მე ჰომ კი არ ვცხოვრობ, უბრალოდ ვარსებობს..


ჩემი საკუთრება..
მარტო ჩემი..
ჩემია და ვერავინ წამართმევს, არ დავუთმობ არავის..
ჩემია და ჩემად დარჩება..
ჩემია, გესმიით?

მტკივა..
დამშვიდდით..
არავის არაფერს გართმევთ..
ეს უბრალოდ ჩემი ტკივილია..
და მე არ დავლევ ნოშპას..


ჩემია ეს ტკივილი და ვერავინ წამართმევს...

***

როდესაც მკითხავენ, რა მოგენატრება მასში ყველაზე მეტადო..
მე ვუპასუხებ თვალები-მეთქი..
როდესაც მკითხავენ, რა გიყვარდა მასში ყველაზე მეტადო..
მე ვუპასუხებ ღიმილი-მეთქი..
როდესაც მკითხავენ, რატომ გიყვარდაო..
მე ვუპასუხებ არ ვიცი-მეთქი..

მე ვიყავი ძლიერი..
ყოველთვის..

შემეძლო მეპოვნა მართკუთხა სამკუთხედის ერთ-ერთი კათეტის სიგრძე მაშინ,
როცა პითაგორას თეორემა არ ვიცოდი..
შემეძლო აღმომეჩინა და გამომესწორებინა ჩემში პატარა ლუარსაბა თვისებები მაშინ,
როცა არ ვიცოდი ლუარსაბ თათქარიძე ვინ იყო..
შემეძლო მევარაუდა ვინ იყვნენ ძმები ლუმიერები მაშინ,
როცა არც მათი ფილმები მქონდა ნანახი და არც მათ შესახებ ვიცოდი რამე..
შემეძლო გამომეყენებინა ჟარგონები მაშინ,
როცა მათი მნიშვნელობა არ ვიცოდი..
შემეძლო მესწავლა მაშინ,
როცა მიჭირდა..
შემეძლო ჩამებარებინა მაშინ,
როცა ცალი თვალით ვწერდი გამოცდას..
შემეძლო დამემარცხებინა მაშინ, როცა ჩემზე ძლიერი იყო..
მე შემეძლო დამეჯერებინა სიყვარულის მაშინ,
როცა უსიყვარულოდ ვცხოვრობდი ისე, როგორც "მზე არ სუფევს ცის კამარაზე"..


მე..

მე უბრალოდ მინდოდა მეხატა..
მერე შემეხედა ჩემი ნახატებისთვის და უკმაყოფილო დავრჩენილიყავი,
როგორც ყოველთვის..
მერე რა თუ შედეგი არ მომწონდა,
მერე რა თუ უხარისხო იყო,
პროცესი ჰომ სიამოვნებას მგვრიდა..

მე მინდოდა მეწერა და მეტირა
"ვით მეფე ლირს", მაგრამ შემდეგ მივხვდი,
რომ ეს მხოლოდ გენიოსთა ხვედრია..
ეს არ არის არც ტალანტი, არც ნატურა, ეს არ მიიღწევა შრომით,
თუმცა არც უშრომელად მოდის, ეს გენიაა..
ღვთის მიერ ბოძებული ნიჭი..
და რა უფლება მქონდა მეცადა ის, რაც მე არ მეკუთვნოდა
და რაც ჩემთვის არ უბოძებიათ..



უფრო შორს რომ არ წავიდე, მარტივად ვიტყვი..
ყოველთვის მინდოდა თვალი არ მომეშორებინა იმ კიბეებისთვის,
რომლებსაც უსასრულობისაკენ მიჰყავდი..

კი, მაგრამ რა კავშირშია ეს ყველაფერი ზემოთ თქმულთან?
საქმეც მაგაშია რომ არანაირში..
და კავშირის ძაფიც სწორედ აქ იბმება გენიასთან..


წლები გადიოდა..
და ჩემს შავ ბერეტს თეთრად ათოვდა..
მე კი უბრალოდ ვგრძნობდი სიგარეტის კვამლში
და თოვლის ფიფქებში შენს სურნელს...

ჩვენ ვცოცხლობთ

-ნუ მიყვირი, ავადმყოფო !

..


ისევ წუწუნი, ტვინისწამღები, გაუთავებელი, უსასრულო.. დაუმორჩილებელი..

ჩვენ ვყვირით, ჩვენ ვჩხუბობთ, ჩვენ ვილანძღებით..
ჩვენ..
მერე რა თუ რომელიმეს ლოყა უწითლდება, ჩვენ მაინც ვარსებობთ..
მერე რა თუ გვტკივა, ჩვენ მაინც ვცოცხლობთ..
-მტკივა, გამიშვი !
-ნუ ხარ პანიკაში, დამშვიდდი !
-მტკიიიიიივა !

ისევ ცივ ქვაზე ჯდომა ჯობდა, შენი ცივი სახის ყურებას..
ჩემი სიგარეტი..
ლოყა უფრო წითლდება..
ცრემლები, მარილიანი ლოყები..
და..
აი..
შეხედე, დათბა..
ცივი ქვაც და ცივი სახეც.. გათბა..

ბოღმა გაიყინა..
ტრიალს იწყებს..
ისევ..

ჩემი სიგარეტი..
წითელი ნაპერწკლები და ანის ბუცები..

შენს კულულებში დაკარგული სითბო..

-ისევ ცივა, რატომ არის ამ სადარბაზოს ფანჯრები ჩამსხვრეული?
-ზაფხულში რომ გრილოდეს..
-მერე ზამთარი?
-ჩააფერფლე და გადახტი.. ან აიტანე.. ცივს სიცივე უხდება..
ორი უარყოფითი ჰომ დადებითია..

სასაცილოა..

ჩვენ ლოყები გვიწითლდება და მაინც ვარსებობთ..
გვტკივა და მაინც ვცოცხლობთ..
ვნაცრისფერდებით, მაგრამ მაინც ფერადებად ვრჩებით..
ვიზრდებით, მაგრამ მაინც პატარები ვართ..
ვყალიბდებით და მაინც ჩამოუყალიბებლები ვართ..
ჭკუა გვემატება, მაგრამ მაინც უნიჭო დებილები ვართ..
შეხედულებები გვეცვლება, მაგრამ ჩვენ არ ვიცვლებით..
გვძულს, მაგრამ სიძულვილის ჩარჩოებს ვცდებით ჩვენი სიყვარულით..

გვძულს და მაინც გვიყვარს..
გვძულს და არაფრად ვაგდებთ..

არ ვპატიობთ და მაინც გვავიწყდება..

-მაპატიე რა..
-არაფერს არ გაპატიებ, ნერვების ფასად მიჯდები..

ეს ის შემთხვევაა, როცა ნერვები აქეთ ითხოვენ პატიებას..

ზარები, ზარები..

-მშვიდობაა?
-კი, ცოცხლები ვართ..

ათრთოლებული ყბა, რომელიც სიცივეს არასდროს აყვება და ჩემი საყვარელი
აცეცებული თვალები..

ჩვენ ვიცეცებით..

-ნუ ტირი, მტკივა..

..

-არა, ხელი არ გამიშვა, უბრალოდ ნუ ტირი..

..

-ნუ ხარ ჩუმად, მტკივა..

...

-იყვირე, ავადმყოფს ვემსგავსები..



სხეულში დათესილი ვნება..
აზელილი აზრები..
გაწელილი სიტყვები...
დაბოღმილი ცრემლები..
სულში ფესვგადგმული გრძნობა..

...



-მიყვარხარ, ავადმყოფო !




we are crazy, Ann is dick, but no one's perfect..))

ჰაერში ვკლავ ინგლისურს : )

(h)

ბავშვობა..

-ან, შეხედე, ვარსკვლავი ჩამოვარდა..

-ვაუუ.. ქეთო, ქეთო, მოდი დროზე, ვარსკვლავი ჩამოვარდა..

-ბავშვებო, ბავშვებო, მოდით ისეთი სურვილები ჩავიფიქროთ, რომ გამოგვადგეს, როცა გავიზრდებით..

ანი: მე მინდა რომ ლამაზი გავიზარდო

ქეთო: მე მინდა, რომ კეთილი ვიყო

მაკო: მე ამაყი და ამპარტავანი მინდა ვიყო..

-რატომ?

-გავიზრდებით, გამოგვადგება და გავიგებთ..

ქეთო: წამოდით ბავშვებო, ვითამაშოთ, ვითომ ჟურნალისტი ვარ და კითხვებს დაგისვამთ

ანი: ეე რა მაგარია, მოდი, მე ვითომ თეატრის კრიტიკოსი ვარ და ჩემგან აიღე ინტერვიუ

მაკო: მე ორივე პროფესია მინდა და კიდევ თეატრის მსახიობობა.. მინდა სცენაზე ვიდგე და ბუბას ბოზის როლს ვთამაშობდე..

მინდა ისე ვიფრინო სცენაზე, როგორც ისინი დაფრინავენ...

ილუზია..

-ნახეთ, ვარსკვლავი ჩამოვარდა..

ანი: შეხედეთ, მე ლამაზი ფერია ვარ

ქეთო: მე კეთილი ჟურნალისტი ვარ..

მაკო: მე დავფრინავ და ზევიდან ვუყურებ სხვებს..

უცნაურია არა?

ერთი დადებითია, მეორე უარყოფითი, მესამე უბრალოდ ლამაზია და მაინც სამივე განუყოფელია..

ადამიანის თვისებები ერთმანეთს ავსებენ და ერთ მთლიანობად ჩამოყალიბდებიან..

შემთხვევა გვაქვს ერთსულ და სამხორცა არსებასთან..

ესეთია ეს ილუზია, ზოგი ვარდისფერ კაბაში გამოწყობილი, ჯადოსნური ჯოხით იმოძრავებს..

ზოგიც კეთილი ჟურნალისტია, ილუზიაში ესეც კი შესაძლებელია..

ნუთუ შესაძლებელია გქონდეს ფრთხები და თან იყო ამპარტავანი? ილუზიაში ყველაფერია შესაძლებელი..

სინანული..

-ნახეთ, ვარსკვლავი ჩამოვარდა..

ქეთო: ბავშვებო, ჰომ გითხარით, ისეთი სურვილები უნდა ჩაგვეფიქრებინა ბავშვობაში, ეხლა რომ გამოგვდგომოდა..

ანი: ლამაზი რომ არ ვიყო, აღარავინ აღმიქვამდა პატარა თოჯინად..

მაკო: ამაყი რომ არ ვიყო, არავის დავკარგავდი..

ანი: დავრეკავ, TAXIს გამოვიძახებ, გადაგვიყვანოს ერთი გაჩერების იქით, ბავშვობაში და სურვილები შევცვალოთ..

რეალობა..

-ან, მაკოს გადაურეკე და ჩემთან ამოდით, დავლიოთ..

...

-ბოლო ჭიქა აღარ უნდა დაგველია არა? ჰაჰა..

მაკო: მანქანის კაპოტზე წოლა კი კარგია, მაგრამ მე ყოველთვის ვოცნებობდი საყვარელი ადამიანისთვის მეკოცნა

მანქანის კაპოტზე, მაშინ როცა ლუარსაბა ძია საჭესთან იჯდებოდა და ლანძღვა-გინებით გადმოგვივარდებოდა..

ქეთო: შენ ოცნებებთან ფრთხილად იყავი..

მაკო: ჰა?

ანიი, ხვალ არ წავიდეთ თეატრში.. მაყურებლის როლებში, რა თქმა უნდა : )

ქეთო: გამოცდები ახლოვდება, ტეხავს..

მაკო: ნეტა ჟურნალისტები მართლა არიან კეთილები?

ანი: ილუზიაა..

-ბავშვებო, ნახეთ, ვარსკვლავი ჩამოვარდა..

-სახლში შევიდეთ, დავიძინოთ...